Benno Barnard

Nederland

(c) Renata Barnard

Benno Barnard (1954) is in zijn werk altijd sterk beïnvloed door de Angelsaksische schrijvers van het interbellum. Zo niet anders in zijn nieuwste gedichtenbundel Het trouwservies (Atlas Contact, 2017). Ook hier getuigt Barnard van een historisch pessimisme en een interesse in de onvolmaaktheid van het menselijk leven. Hoewel sober, zijn de gedichten ook klankrijk en goed gestructureerd. In ogenschijnlijk regelmatige vormen, met eruditie en een liefde voor het klassieke, lijkt het erop dat Barnard niet bang is om zich buiten zijn tijd te plaatsen. Tegelijkertijd konden de gedichten niet anders dan nú geschreven worden; als je goed kijkt zie je dat werkelijkheid in al zijn gedichten sporen heeft nagelaten, als de barstjes in het servies.

‘In de poëzie van Benno Barnard zijn Angelsaksische invloeden alom aanwezig. Het levert indrukwekkende gedichten op over de onvolmaaktheid van het menselijk bestaan. (…) Geen Nederlandse dichter zette het wel en wee van het vaderschap zo “met kloten” in taal als Benno Barnard in Gebed zonder eind.’ ••••• Arie van den Berg in NRC Handelsblad.

Share